پيمايش باروري تهران  در مرداد سال 1388 توسّط دكتر امير عرفاني استاد دانشگاه نيپيسينگ در كانادا و با حمايت مالي مركز مطالعات و پژوهش‌هاي جمعيّتي آسيا و اقيانوسيه و دانشگاه نيپيسينگ انجام شده است. پيمايش باروري تهران ـ 1388 (TSF-2009) با هدف بررسي سطوح، روندها و تعيين‌كننده‌هاي باروري، تنظيم خانواده، و سقط‌‌جنين عمدي درنمونه‌اي بالغ بر 2934 زنان ازدواج‌كرده‌ي 49-15 ساله‌ي ساكن در مناطق 22‌گانه‌ي شهر تهران انجام شده است. جمعيّت واجد شرايط بررسي، زنان ازدواج‌كرده‌ي 49-15 ساله‌اي بودند كه با شوهرشان در خانوار زندگي مي‌كردند. اين بررسي نشان داد كه در صورت حفظ و استمرار ميزان‌هاي كنوني باروري در شهر تهران در گستره‌ي سنّي توليدمثل (49-15)، انتظار مي‌رود در پايان دوره‌ي باروري هر زن به‌طور متوسّط 56/1 فرزند داشته باشد. نتايج اين بررسي از تغيير الگوي سنّي باروري در تهران در اثر تعويق فرزندآوري حكايت دارد. اين بررسي هم‌چنين نشان داد كه هر زن تهراني تا زمان مصاحبه به‌طور متوسّط 89/1فرزند به دنيا آورده است كه از آن شمار 85/1 فرزند تا زمان بررسي زنده بوده است. زنان 49-15 ساله‌اي كه به پايان دوره‌ي باروري‌شان رسيده بودند، به‌طور متوسّط 10/3 فرزند داشته‌اند. بر پايه‌ي اين بررسي، 69 درصد تأثيرات بازدارنده‌ي تعيين‌كننده‌هاي بلافصل باروري بر ميزان بارداري كل در شهر تهران ناشي از استفاده از وسايل پيش‌گيري از حاملگي، و 23، 5 و 3 درصد نيز به ترتيب ناشي از ساختار سنّي زناشويي، نازايي پس از وضع حمل و سقط‌جنين بوده است. اين يافته‌ها بيانگر آن است كه ميزان باروري زير سطح جايگزيني كنوني شهر تهران اساساً ناشي از كنترل عمدي باروري نكاحي توسّط زنان در ابتدا و ميانه‌ي سنين توليدمثل است.

بر پايه‌ي اين بررسي، از نظر فاصله‌گذاري بين مواليد زنان شهر تهران بين تولّد اوّل و دوّم به ترتيب و تقريباً به طور متوسّط 2 و 5 سال فاصله مي‌گذارند، اين در حالي است كه فاصله‌ي مواليد سوم‌شان حدود 14 سال و بيانگر آن است كه اكثريّت زنان شهر تهران فرزندآوري را پس از تولّد فرزند دوّم متوقّف مي‌كنند. در مقايسه با زناني كه در سال 1379 در شهر تهران زندگي مي‌كردند، زنان تهراني در سال 1388 به ترتيب 27 و 98 ماه بیشتر بين مواليد دوّم و سوّم فاصله مي‌گذاشتند. با اين‌حال، طول فاصله‌ي مواليد نخست در فاصله‌ي 1379 تا 1388 شش ماه كم‌تر شده است. اين بررسي هم‌چنين نشان داد كه هم‌اكنون 85 درصد زنان داراي همسر تهراني از روش‌هاي پيش‌گيري از حاملگي استفاده مي‌كنند كه از ميان آن‌ها 54 درصد از روش‌هاي مدرن و 31 درصد از روش‌هاي سنّتي پيش‌گيري از حاملگي استفاده مي‌كنند. كاندوم، آي يو دي و عقيم‌سازي زنان به ترتيب با 16، 13 و 11 درصد رايج‌ترين روش‌هاي مدرن استفاده از وسايل پيش‌گيري هستند. در مقابل، روش عزل يا نزديكي منقطع رايج‌ترين روش سنّتي مورد استفاده در شهر تهران است، به طوري كه 30 درصد زنان از اين روش استفاده مي‌كنند. بر پايه‌ي اين بررسي، ميزان استفاده از روش‌هاي پيش‌گيري از بارداري در شهر تهران از 78 درصد در سال 1379 به 85 درصد در سال 1388 افزايش يافته است. استفاده از روش‌هاي مدرن نيز 4 درصد افزايش نشان مي‌دهد. كاندوم و نزديكي منقطع به ترتيب 10 و 3 درصد افزايش و عقيم‌سازي زنان و مردان تقريباً در همان سطح گذشته باقي مانده و آي يو دي و قرص به ترتيب 2 و 3 درصد كاهش يافته است. نتايج اين بررسي حاكي از آن است كه ميزان استفاده از روش‌هاي پيش‌گيري از حاملگي و نوع روش بر حسب سن متفاوت است. اين بررسي هم‌چنين نشان داد كه حاملگي‌هاي ناخواسته و نا به هنگام در ميان زنان حامله از 16 و 18 درصد در سال 1379 به ترتيب به 9 و 11 درصد در سال 1388 كاهش يافته است. به همين ترتيب، ميزان حاملگي‌هاي خواسته در ميان زنان حامله در زمان بررسي، از 64 به 79 درصد افزايش يافته است. با وجود كاهش سطوح حاملگي ناخواسته، ميزان‌هاي سقط‌جنين در حال افزايش است. اين امر آشكارا بيانگر آن است كه سنجه‌هاي رايج استفاده‌شده براي اندازه‌گيري میزان حاملگي‌هاي برنامه‌ريزي‌نشده‌، آن دسته از حاملگی‌‌های ناخواسته‌ا‌ی که  از طريق سقط‌‌جنين خاتمه‌ می‌یابند را ناديده می‌گیرند.

گزارش خلاصه تفصيلي‌تر از یافته‌های پيمايش باروري تهران ـ 1388 را مي‌توانيد در فايل پيوست كه به زبان انگليسي و در قالب پي دي اف ارايه شده مطالعه نماييد.